Je zou verwachten dat organisaties van nature de aandacht min of meer gelijkmatig verdelen over ondernemerschap, personeelsontwikkeling, structuurontwikkeling en omgevingsbeïnvloeding. Elke organisatie heeft per slot van rekening behoefte aan een product- of dienstassortiment waar vraag naar is, goed opgeleide en gemotiveerde medewerkers, goed functionerende bedrijfsprocessen en voldoende exposure.

In de praktijk blijkt het echter helemaal niet zo gewoon dat al deze elementen de aandacht krijgen die ze nodig hebben. Organisaties worden vaak succesvol, doordat ze focussen op activiteiten waar ze sterk in zijn en succes mee behalen. En als je ergens succesvol in bent, hebben de meeste mensen de neiging om zich hierop te blijven richten: meer van hetzelfde.

Als organisaties succesvol zijn met ondernemen, blijf de focus hierop gevestigd. En hetzelfde geldt voor personeelsontwikkeling, structuurontwikkeling en omgevingsbeïnvloeding. Daar waar de focus niet ligt, ontstaan blinde vlekken. Wat buiten het gezichtsveld valt, wordt niet onderhouden en gaat langzaam achteruit Sterke punten worden hierdoor steeds sterker, maar zwakke ook steeds zwakker.

Er ontstaan steeds groter wordende valkuilen en de organisatie raakt uit balans. Op het moment dat leiders zich dit realiseren is het vaak te laat: de onderneming bevindt zich in een groeicrisis. In korte tijd lijkt alles mis te gaan en kost het de grootste moeite om het hoofd boven water te houden. De organisatie moet de – zelf gegraven - valkuilen zien te dichten ten koste van veel extra tijd, geld en energie.